Blogtour AW Bruna: Michel Bussi - Laat mijn hand niet los ***

Liane en Martial hebben een droomvakantie op het prachtige eiland Réunion met hun zesjarige dochtertje Sofa. Op een middag gaat Liane even naar hun kamer, maar ze komt niet meer terug. Als Martial naar boven gaat om te kijken waar ze blijft, ziet hij dat de kamer doorzocht is, zijn vrouw en al haar kleren zijn verdwenen en overal bloed ligt.
Hoewel Martial in eerste instantie met de politie meewerkt, slaat hij binnen vierentwintig uur met zijn dochtertje op de vlucht. In plaats van gekwetste echtgenoot is hij nu hoofdverdachte. 
Zo begint een klopjacht zoals Réunion nog nooit heeft meegemaakt. Heeft Martial zijn vrouw vermoord of is hij slachtoffer van een vooropgezet plan? Want het is niet de eerste keer dat Martial op het eiland is. Het verleden komt gevaarlijk dichtbij ...

Voor Uitgeverij Signatuur doe ik mee met de blogtour van AW Bruna. Samen met negen collega-bloggers ontving ik een exemplaar van 'Laat mijn hand niet los', geschreven door Michel Bussi. Elk van ons schrijft hier zijn/haar eigen blog over, zodat het boek rondom de publicatiedatum in het zonnetje wordt gezet.

Deze spannende roman is mijn eerste kennismaking met de populaire, Franse auteur Michel Bussi. Het boek is de eerste titel die bij ons in Nederland verschijnt, in Frankrijk werden in recordtempo 50.000 exemplaren verkocht. De flaptekst intrigeerde me meteen; een belofte van mysterie en spanning, omlijst door een tropisch paradijs.

De schrijfstijl van Bussi is anders dan ik gewend ben; het is een stijl waar niet iedereen zomaar van houdt. Bussi maakt namelijk gebruik van vele, uitgebreide omschrijvingen van mensen, gebaren, steden, omgeving en zo meer. Op zich hoeft dat geen probleem te zijn, ware het niet dat de auteur dit ook doet in gedeeltes waar hij nu juist de spanning opvoert. Dat vind ik erg jammer; het haalt behoorlijk de vaart uit het verhaal. Net als je er eens goed voor gaat zitten is de spanningsboog alweer ingezakt.

Vreemd genoeg laat Bussi dit achterwege in de gedeeltes waar Martial met Sofa op de vlucht is. Dit zijn dan ook de passages waar alles op zijn plek valt: spanning, snelheid, mysterie. De auteur geeft de lezer een inkijkje in het hoofd van de opgejaagde Martial. Uitvoerig beschrijft hij zijn gedachtes, zijn angstige twijfels en zijn wanhopige pogingen om uit handen te blijven van de politie. Tegelijk

laat hij de lezer in het ongewisse wat betreft Martials schuld; heeft hij zijn vrouw vermoord, of is hij toch onschuldig? 

Ook laat de Franse auteur geregeld de kleine Sofa aan het woord. De angst van het meisje kruipt onder je huid, en haar bange vermoedens rondom de dood van haar moeder en de rol van haar vader daarin bezorgt je kippenvel. Het meisje wordt verteerd door een haast traumatische angst en klampt zich wanhopig vast aan de liefde voor haar vader. Hier weet Michel Bussi mij eindelijk voor zich te winnen en me stevig aan het boek gekluisterd te houden. De ijzingwekkende vlucht van vader en dochter, het ietwat haperende onderzoek van de politie, personen die op eigen houtje op zoek gaan naar de waarheid, verrassende onthullingen uit het verleden; in volle vaart word je meegenomen naar een onthutsende ontknoping. In rap tempo volgen de ontwikkelingen elkaar op, en word ik alsnog gegrepen door 'Laat mijn hand niet los'.

Een mooie hoofdrol in het boek is weggelegd voor het exotische eiland Réunion, gelegen ten oosten van Madagaskar. Het eiland is erg geliefd onder toeristen, vooral bergbeklimmers en natuurliefhebbers. Grote trekpleisters zijn de vulkaan Piton de la Fournaise en het strand van Boucan-Canot. Een leuk weetje is het feit dat Réunion -door zijn ligging- de eerste plek was waar op 1 januari 2002 de euro ingevoerd werd.

Robert Thomson – De offerschalen van Satan ****

De frivole en onbezonnen Paula van Laken valt tot ieders verbazing voor de onbeholpen charmes van advocaat Marcel Aalbers. Hij komt uit een streng gereformeerd milieu, maar dat vergeeft ze hem. Eenmaal getrouwd ontdekt ze pas wat zijn opvoeding bij hem losmaakt. Paula wordt het doelwit van zijn opgekropte frustraties. In een driftaanval slaat hij haar het ziekenhuis in. In de twee jaar dat Marcel zijn straf uitzit probeert Paula met hulp van hartsvriendin Jolijn haar leven weer op de rit te krijgen. Mannen heeft ze afgezworen en kinderen krijgen is door de mishandelingen voorgoed van de baan. Dan ontmoet ze de steenrijke Jack. Voorzichtig durft ze weer van het leven te genieten. Maar het noodlot slaat opnieuw toe, heftiger dan ze ooit had verwacht. 

Robert Thomson, romanschrijver vanaf 2009, heeft een eigen, soms rebelse kijk op het leven. Het uitwerken van de karakters van en de gebeurtenissen rond zijn personages vindt hij de essentie van een goede roman. Op 7 september 2014 kwam zijn vierde roman 'De offerschalen van Satan' uit. Eerder verschenen  'Een onverwachte erfenis' (2012), 'De zwarte spiegel' (2012) en 'Een obsessieve drang' (2013).

Paula komt na haar huwelijk met Marcel tot de ontdekking dat de strenge, religieuze wijze waarop hij is opgevoed van hem een gefrustreerde man heeft gemaakt. En dat zij het lijdend voorwerp blijkt te zijn valt niet langer te ontkennen. In het begin lijkt het nog om incidenten te gaan, maar al snel zijn de vernederende mishandelingen een dagelijks terugkerend ritueel waarover zij angstvallig zwijgt. Tot het op een kwade dag afschuwelijk mis gaat. Getekend voor het leven lukt het Paula toch om de scherven van haar leven bij elkaar te vegen en opnieuw te beginnen. Maar net wanneer het geluk haar toelacht haalt het verleden haar op gruwelijke wijze in.

‘De offerschalen van Satan’ is voor mij de eerste kennismaking met de boeken van Robert Thomson en dat is mij goed bevallen. Thomson heeft een geheel eigen manier van schrijven en dat werkt erg verfrissend. Als lezer voel je je bijna één met het verhaal waardoor je je heel goed in de personages kunt verplaatsen. De auteur weet het zelfs voor elkaar te krijgen dat je sympathie kunt opbrengen voor de dader en de omstandigheden waarin hij opgroeide. De ronduit gruwelijke vernederingen waar Paula aan wordt bloot gesteld zijn zo aangrijpend weergegeven dat je er de koude rillingen van krijgt. Juist het feit dat Thomson daarbij niet overmatig in detail treedt maakt de gevoelens van afschuw des te groter.

Hoewel ik in eerste instantie aan het bijna joviale taalgebruik van Thomson moet wennen, blijkt dat gaandeweg juist heel goed uit te pakken bij het weergeven van de verschillende emoties van de hoofdpersonen. Het eerste deel van ‘De offerschalen van Satan’ is een aaneenschakeling van schokkende taferelen die je kippenvel bezorgen. De auteur laat de gruwelijke dreiging haast van de bladzijden afspatten. De weerzinwekkende wijze waarop de dader het geloof en de bijbel misbruikt om aan zijn haast duivelse gerief te komen, vervult je met afschuw. De diepgewortelde angst van Paula grijpt je naar de keel. Je huilt met haar mee en hoopt dat zij zal weten te ontsnappen aan de vreselijke onderdrukking door haar echtgenoot. De manier waarop dat uiteindelijk gebeurt is zo aangrijpend uitgewerkt dat het je op het puntje van je stoel doet belanden. En als in het tweede gedeelte dan toch de zon weer voor haar lijkt te gaan schijnen, durf je daar als lezer haast niet op te vertrouwen. In de aanloop naar de schokkende ontknoping kun je het boek dan ook niet meer wegleggen. Je wilt alleen maar blijven doorlezen om te ontdekken hoe het afloopt.

Ik heb genoten van 'De offerschalen van Satan'. Een echt aanrader dus!

Ilse Ruijters – De onderkant van sneeuw *****

Een jonge vrouw rijdt per ongeluk een peuter dood en verdrinkt in een zee van schuldgevoelens. Wanneer een jaar na dato haar eigen dochter met de dood wordt bedreigd, verliest ze de grip op zowel haar leven als haar gedachten. Zit ze onbewust zelf achter de dreigementen en is dit een manier om zichzelf te straffen? Of probeert één van haar vele vijanden haar gek te maken? In een uiterste wanhoopspoging zoekt de vrouw hulp bij een psychiater, maar dan lijkt haar leven pas echt te ontsporen…

Ilse Ruijters studeerde Communicatiewetenschappen aan de Universiteit van Amsterdam. Ze schrijft artikelen voor verschillende bladen en inmiddels staat er een fraaie reeks publicaties op haar naam. Ze schreef onder andere voor Cosmopolitan, Fab! en Lifestyle Almere en won diverse schrijf-wedstrijden, o.a. in NRC Next.

Met ‘De onderkant van sneeuw’ zet Ilse Ruijters een daverend thriller-debuut neer. Dat zij daarmee volkomen past in het rijtje van inmiddels succesvolle Nederlandse thrillerauteurs – bijvoorbeeld Saskia Noort, Marelle Boersma en Esther Verhoef- is meteen duidelijk. De schrijfstijl van Ruijters maakt grote indruk. De wijze waarop zij de gevoelens van twijfel en wanhoop  van de hoofdpersoon van het papier laat spatten is fenomenaal. De aangrijpende zinnen die zij gebruikt komen snoeihard binnen en laten niets aan de verbeelding over: ‘Die hobbel waar ik net overheen gereden was, dat was toch niet... Dat kon toch niet... Ik durfde niet te denken wat mijn lijf al had begrepen….’.

Wanneer Irene Visser per ongeluk een klein meisje van drie doodrijdt staat haar hele wereld op zijn kop. Verscheurd door schuldgevoelens probeert Irene haar leven weer op te pakken, al was het alleen maar voor haar man en dochtertje. Maar ze blijkt niet in staat de vreselijke gebeurtenis het hoofd te bieden; steeds weer ziet ze de angstaanjagende beelden van het ongeluk voor zich. Haar depressieve gevoelens dreigen de overhand te krijgen, maar dat is niet het enige dat Irene kwelt. Door een aantal afschuwelijke gebeurtenissen raakt ze er steeds meer van overtuigd dat haar leven, maar vooral dat van haar dochtertje, ernstig gevaar loopt.

‘De onderkant van sneeuw’ sleurt  je mee in een draaikolk  van afschuw, angst, beklemming en machteloosheid, en grijpt je vast met verstikkende kracht. De korte, duidelijke zinnen houden de vaart in het verhaal en de auteur weet de spanning tot het einde toe vast te houden. Eenmaal begonnen met lezen is stoppen simpelweg geen optie meer. De hoofdpersoon, Irene Visser, komt zo gruwelijk echt over dat soms de tranen in je ogen springen bij wat haar overkomt. Of bij wat zij dènkt dat haar overkomt; er is namelijk niemand die haar angsten serieus lijkt de nemen. Gaandeweg raak je verstrikt in haar gevoelens van onmacht en paranoia. Is iemand erop uit om haar kapot te maken, of is Irene echt bezig haar verstand te verliezen? Als lezer word je heen en weer geslingerd tussen deze twee opties. En net wanneer je denkt te weten hoe de vork in de steel zit, nemen de gebeurtenissen een verpletterende wending waardoor de auteur je vol verbijstering achterlaat. 

‘De onderkant van sneeuw’ is een ijzersterke thriller die nog lang in je gedachten blijft rondspoken. Het is bijna niet te geloven dat het hier een debuut betreft. Ilse Ruijters heeft de lat voor zichzelf enorm hoog gelegd; ik kijk dan ook reikhalzend uit naar haar volgende boek!

Svea Ersson - Na Melanie ****

Het vrijstaande huis in de geboortestreek van haar vriend Jochem leek perfect. De grote tuin maakte het uitstekend geschikt voor een gezin met kinderen, Rosalins grootste wens. Eenmaal in Haarwoude aangekomen, vervaagt Rosalins geluksgevoel snel. De vorige bewoonster blijkt zichzelf van het leven te hebben beroofd en Jochems ex, Suzan, woont op nog geen vijf kilometer afstand. Terwijl Rosalin wanhopig probeert zwanger te worden, dringt het verleden zich aan haar op. Wat heeft zich vroeger in het huis afgespeeld? Waarom wordt Rosalin bedreigd als ze daar achter probeert te komen? Welke rol speelt Jochem? En wie is de vader van de baby van Suzan?

Svea Ersson schrijft verhalen die je meteen weten te pakken. Stuk voor stuk zijn het boeken die je niet meer weg kunt leggen. Met ‘Na Melanie’ heeft zij wederom een indrukwekkend verhaal neergezet, een spannende thriller die je vanaf de eerste pagina niet meer loslaat.

De kracht van Ersson zit hem in de beeldende wijze waarop zij het geheel neerzet; het geeft je het gevoel alsof je naar een spannende film zit te kijken. Je hebt maar een heel klein beetje fantasie nodig om de gebeurtenissen in 'Na Melanie' levendig voor je te zien. De emoties van hoofdpersoon Rosalin zijn enorm herkenbaar, waardoor je als lezer meteen sympathie voor haar opvat. Samen met haar raak je overrompeld, geschokt, argwanend en bang, maar tegelijkertijd voel je met haar mee in de momenten van vreugde en geluk. Al lezend komt Rosalin voor je ogen tot leven en leer je haar steeds beter kennen. Haar twijfels over haar vriend Jochem, haar ontdekkingen wat betreft de geschiedenis van hun huis, de overrompelende aanwezigheid van Jochem’s ex en niet te vergeten haar vurige kinderwens, het komt zo sterk over dat je haar machteloosheid bijna kunt voelen.

De auteur heeft ervoor gekozen om twee verhaallijnen naast elkaar te laten lopen. Een goede zet; zo is de spanning meteen in vol ornaat aanwezig en blijft het boeien tot de laatste pagina. Het ene verhaal speelt zich af in het verleden en wordt vertelt door een jong meisje. Het andere verhaal ontvouwt zich in het heden en wordt vertelt door Rosalin. Het verband tussen de twee blijft lang onduidelijk, waardoor je steeds maar wilt blijven doorlezen. De andere hoofdpersonen zijn door Ersson wat minder goed uitgediept, maar mij stoorde dat niet; zo kun je je helemaal verdiepen in de gebeurtenissen rondom Rosalin.

Hier en daar wordt het verhaal onderbroken door schuin gedrukte stukjes tekst waar de vermeende dader aan het woord is. Er wordt niet meteen duidelijk wie het is; de lezer wordt hierdoor geprikkeld om de eigen fantasie aan te boren en te ontdekken wie de dader zou kunnen zijn. De spanning wordt hierdoor alleen maar flink opgestuwd. Tijdens het lezen heb ik een aantal personen op mijn lijstje geschreven, die in mijn ogen de dader zouden kunnen zijn. Dat ik het volkomen bij het verkeerde eind had wordt al snel duidelijk tijdens de onthutsende plot.

Kortom; Svea Ersson heeft met 'Na Melanie' wederom een echte pageturner geschreven. Zeker een aanrader!

Mijn gegevens

Sandra van de Walle
Voormalig redacteur bij Leesfanaten.nl,
nu eigenaar van boekenblog 'De Boekenwereld'

mail: sanvdwalle@gmail.com

Geertje Paaij - In hemelsnaam ****

Wat begint met de ontvangst van een stamboomboekje van de familie Paaij mondt uit in een zoektocht naar verdere informatie over de leden van deze familie. Er blijkt echter opvallend weinig bekend te zijn over grootmoeder Adriana Johanna Frederica van Boxcel, zelfs foto’s zijn er niet te vinden. Wie was deze vrouw, wat dreef haar er toe haar zoon en diens kleine zusje onder te brengen in armengestichten en wat is de reden dat zij bijna niet voorkomt in de archieven?


Geertje Paaij doet in ‘In hemelsnaam’ verslag van haar bevindingen. Een brief die haar vader ooit schreef aan Mies Bouwman biedt daarbij vele aanknopingspunten. Maar de speurtocht in het verleden brengt ook veel onduidelijkheden aan de oppervlakte. De zoektocht van Paaij getuigt van een groot doorzettingsvermogen. De vele vragen rondom haar grootmoeder en de enorme behoefte deze vrouw een gezicht en een stem te geven, maken dat de auteur van geen opgeven wil weten.

Wanneer er steeds meer aanwijzingen naar boven komen dat Adriana geestelijk ziek was, is dat voor Paaij een heftige confrontatie. Haar eigen dochter worstelde immers  met schizofrenie en diverse psychoses waardoor de situatie thuis op den duur onhoudbaar werd. De auteur zag zich genoodzaakt haar kind de deur te wijzen. Via allerlei omzwervingen wordt het meisje uiteindelijk opgenomen in een psychiatrische instelling. Over deze aangrijpende periode in haar leven schreef Paaij het boek ‘Volg de blauwe lijn’. De ontdekking dat meerdere familieleden van Adriana onderhevig waren aan geestelijke moeilijkheden doet vermoeden dat de problemen van haar dochter misschien wel erfelijk bepaald zijn.

De vloeiende wijze waarop Paaij de gevonden informatie aan elkaar schrijft maakt het lezen van ‘In hemelsnaam’ tot een boeiende ervaring. De gedeeltes waarbij zij haar fantasie de vrije loop laat -en als het ware in de huid kruipt van haar voorouders- zijn zo beeldend weergegeven dat het mij niets zou verbazen als het destijds werkelijk zo gegaan is. Zij beschrijft de personen zo volledig dat zij bijna tot leven lijken te komen. Daarbij schroomt zij niet ook de minder leuke ontdekkingen uit te diepen. Dat een en ander voor de auteur emotioneel erg zwaar moet zijn geweest, behoeft geen verdere uitleg. Ieder van ons zou graag willen dat onze voorouders van onbesproken gedrag waren. De ontdekking dat dat helaas niet altijd het geval is, is een moeilijk gegeven om zomaar overheen te stappen. De wijze waarop de auteur zich staande houdt, haar bevindingen onder de loep legt en geen moment overweegt te stoppen met zoeken vind ik bewonderenswaardig.

Het is zoals Geertje Paaij zelf zegt: “Iedereen heeft recht op een nagedachtenis.”
Met dit boek heeft zij haar streven tot een waardig einde gebracht. Ook al zijn er dan geen beelden van Adriana bewaard gebleven, door dit prachtige boek zal haar grootmoeder echter nooit vergeten worden.

Het doek valt voor Leesfanaten...

Velen van jullie zullen inmiddels op de hoogte zijn van het feit dat de website ‘Leesfanaten’ ophoudt te bestaan. Voordat de oprichtster Kristie Raaijmakers deze ingrijpende beslissing openbaar maakte, had zij mij al op de hoogte gesteld. Ik heb zelfs nog even overwogen om het stokje over te nemen, maar de omvang van ‘Leesfanaten’ en alles wat daarbij hoort is voor mij te groot. Ik heb tenslotte ook mijn eigen boekenblog ‘De Boekenwereld’. Deze blog stond de laatste tijd op een lager pitje, zeker toen ik redacteur werd bij ‘Leesfanaten’. In de toekomst ga ik dus weer al mijn energie in mijn blog steken om deze (weer) een trapje hoger te zetten. En ik heb daar ook een heleboel zin in!

Ik wil hierbij vooral Kristie enorm bedanken voor de kansen die zij mij gegeven heeft, en voor het vertrouwen dat zij in me had (en nog heeft hoop ik.. ;-)). ‘Leesfanaten’ kwam onverwachts op mijn pad toen ik aan het opkrabbelen was na een fikse burn-out. Op dat moment was het enige wat mij bezighield de vraag: “Wat wil ik eigenlijk? Waar word ik nou blij van?” En toen zag ik de tweet van Kristie voorbijkomen waarin zij vroeg naar mensen die gek waren op boeken lezen en daarover wilden schrijven. Het muntje viel: dàt wilde ik! En zo geschiedde…

Maar daar bleef het niet bij. Door de recensies die ik schreef begon mijn liefde voor schrijven weer op te borrelen. Kristie gaf mij de gelegenheid om voor ‘Leesfanaten’ op pad te gaan in boekenland en daarvan verslag te doen, met als hoogtepunt (nog steeds..) verslag doen van de NS Publieksprijs 2012. Wat een belevenis was dat, en wat een schat aan ervaring heb ik daar opgedaan! Op ‘De Boekenwereld is mijn column daarover te vinden, als ik deze nog wel eens doorlees dan voel ik me meteen weer als toen.

Ook was ik aanwezig bij een groot aantal boek-presentaties, eerst behoorlijk nerveus maar al gauw genietend tot in de puntjes van mijn tenen. Vele boekenvrienden heb ik op deze manier leren kennen, vele auteurs heb ik gesproken, diverse mensen van uitgeverijen ontmoet…het kan niet op! Mede door de kansen die ik kreeg vanuit ‘Leesfanaten’ kregen mijn eigen naam en boekenblog ook meer bekendheid, en daar ben ik natuurlijk heel blij mee.

En ja; ik ga mijn werkzaamheden voor ‘Leesfanaten’ enorm missen. ‘Leesfanaten’ gaf invulling aan mijn dag op een moment dat ik dat zelf niet kon. Het gaf mij een doel wat ik toen eventjes niet helder kon zien. En het bracht mij op plaatsen waar ik anders misschien wel helemaal niet was gekomen. Inmiddels ben ik al veel verder als toen, en zitten mijn dagen soms propvol met alle leuke dingen die er te doen en te beleven zijn. En ik moet eerlijk bekennen: het idee dat ik nu eindelijk aan de serie van Michael Robotham kan gaan beginnen is niet geheel vervelend…en zo staan er nog meer boeken in mijn kast waar ik blij van word. Dus vervelen ga ik me zeker niet!

Lieve Kristie, nogmaals enorm bedankt voor alles, ik heb er veel van geleerd en dat neem ik mee in mijn recensies, mijn verslagen en mijn columns. En ongetwijfeld kan ik er mijn voordeel mee doen als ik later oooooit eens besluit dat dat boek er echt gaat komen… 

Lieve collega’s, velen van jullie zal ik regelmatig langs zien komen op Facebook en uiteraard blijf ik jullie recensies lezen. Ik heb er van genoten deel uit te maken van zo’n enorm gedreven en enthousiast team! Maar aan alles komt een eind. En het is ook goed zo…

Yvonne van der Wal - Zal ik je eens wat zeggen? ****

Wat oorspronkelijk begon als het opschrijven van gedachten over maatschappelijke kwesties, belevenissen en uitgesproken meningen, mondde tenslotte uit in het schrijven van ‘Zal ik je eens wat zeggen?’ De stukjes zijn veelal met de nodige humor geschreven, maar de auteur deinst er niet voor terug om ook haar duidelijke en kritische mening te uiten. Daardoor is deze bundel een bonte verzameling geworden van leuke, interessante, heftige en soms ook ontroerende pennenvruchten.

Yvonne van der Wal is moeder, freelancer, blogger en columnist. Maar zij is ook vooral iemand die geïnteresseerd is in wat zich om haar heen afspeelt. En haar mening steekt zij hierbij niet onder stoelen of banken. Wat deze bundel ‘Zal ik je eens wat zeggen?’ in mijn ogen speciaal maakt, is dat Van der Wal het item waar zij over schrijft van verschillende kanten onder de loep neemt. Denk vooral niet dat het een verzameling ‘modder-gooien’ betreft; verre van dat. De auteur is volkomen eerlijk in haar bevindingen, ook al betekent dat soms dat ze zichzelf ook even vragend aan moet kijken. Wat duidelijk opvalt is haar kennis van zaken. Haar nieuwsgierigheid zorgt er voor dat zij het naadje van de kous wil weten voordat zij onomwonden haar mening geeft. Juist dat gegeven maakt dat ik heb genoten van deze bundel.

Van der Wal beschikt over een enorme dosis humor die de bindende factor blijkt van ‘Zal ik je eens wat zeggen?’ Daarnaast laat ze je nadenken over dingen waarvan je geneigd bent ze klakkeloos aan te nemen. Bovendien zijn vele stukjes een feest van herkenning! Neem nou het stukje ‘Oeps, vergeten..’. Het bijna achteloze zinnetje: “Wat moet jij nou allemaal onthouden?” dreef haar ertoe je in vliegende vaart mee te nemen op een doorsnee dag van een doorsnee huisvrouw met een doorsnee gezin. Ik heb tot tranen toe geschaterd om de formidabele omschrijvingen van handelingen die zo gewoon zijn, maar waardoor je dag als moeder van een druk gezin compleet volgepropt zit! 

Het gebruik van korte, treffende zinnen en een woordkeus die je mondhoeken doet omkrullen, maakt van het lezen van ‘Zal ik je eens wat zeggen?’ een heerlijke ontspanning. Sterker nog; het heeft mij heel nieuwsgierig gemaakt naar de voorgaande boeken van Yvonne van der Wal!

*Yvonne van der Wal, heel erg bedankt dat ik dit boek mocht lezen!*

Linda Jansma - Kwetsbaar *****

Vroeg of laat wordt de rekening voor oude fouten alsnog gepresenteerd. Zo ook bij Janine, de mooie en ambitieuze eigenaresse van Club Mercury. Wanneer haar grote liefde voor de deur van de succesvolle dansgelegenheid wordt vermoord, stort haar wereld in. Wie wilde hem dood? Is haar leven en dat van haar dochter ook in gevaar? 


Eind 2010 debuteerde Linda Jansma met de thriller ‘Caleidoscoop’. Inmiddels is deze publiekslieveling niet meer weg te denken uit de thrillerwereld. Het lijkt wel of elk boek wat Jansma schrijft als een komeet omhoog schiet in de lijst van bestsellers. De sympathieke thrillerauteur weet dan ook op meesterlijke wijze haar verhaal over te brengen. Eenmaal begonnen in één van haar boeken is het vrijwel onmogelijk het boek weg te leggen, elke keer opnieuw. Haar personages komen onder haar vaardige hand verrassend tot leven, haar inlevingsvermogen lijkt bijna onuitputtelijk zo treffend geeft zij hun emoties en gedachten weer.

‘Kwetsbaar’ is een vernieuwde editie van het eerder uitgebrachte ‘Caleidoscoop’. De fraaie cover prikkelt meteen je nieuwsgierigheid; de intrigerende oogopslag is pakkend en de tekst op de achterflap geeft je het laatste zetje. Na de eerste bladzijden ben je verloren; de ontwikkelingen in Janine’s leven volgen elkaar in rap tempo op en voor je het weet zit je tot over je oren in het verhaal en kun je bijna niet stoppen met lezen.

Jansma weet de spanning geweldig goed te doseren; nergens zakt het ook maar een fractie in. Sterker nog: in de aanloop  naar de ingenieus bedachte plot neemt de spanning alleen maar toe. De onverwachte ontknoping zag ik absoluut niet aan komen, waardoor ‘Kwestbaar’ voor mij de score van 5 sterren volkomen heeft verdiend!

*Hierbij bedank ik Uitgeverij De Crime Compagnie voor het toesturen van dit recensie-exemplaar.*

Cilla Börjlind en Rolf Börjlind - De derde stem *****

De blinde assistente van een messenwerper wordt levenloos aangetroffen in een park in Marseille. Ze is de ex van een goede vriend van Tom Stilton, en samen onderzoeken ze haar dood. Intussen wordt in Stockholm het lijk van douanebeambte Bengt Sahlmann aangetroffen. Er is gepoogd het op zelfmoord te laten lijken, maar dat is overduidelijk niet het geval en de politie legt onmiddellijk de link met een grote drugsvangst van de douane. De zaak belandt op het bureau van Mette Olsäter, die het team leidt dat een grote internationale drugszwendel onderzoekt. Olivia Rönning is terug uit Mexico en raakt bij toeval betrokken bij de zaak-Sahlmann. Ze kiest daarin – hoe kan het ook anders – een heel andere weg dan het team van Mette Olsäter en komt zo op het spoor van de moordenaar. Maar die weet op zijn beurt inmiddels ook wie Olivia is…

Cilla en Rolf Börjlind behoren tot de meest gevierde scenarioschrijvers van Zweden. Dat hun charismatische personages ook in boeken uitstekend tot hun recht komen bewees het duo met hun thriller-debuut ‘Springvloed’. Deze ijzersterke thriller verscheen in maar liefst 26 landen. Na het lezen van ‘Springvloed’ voegde ik het Zweedse echtpaar meteen toe aan mijn lijstje met favoriete auteurs. Toen hun tweede thriller ‘De derde stem’ uitkwam kon ik dan ook bijna niet wachten met lezen!

Er verschijnen berichten dat ‘De derde stem’ als een op zichzelf staand boek te lezen is. Ik ben het daar niet mee eens; je mist echt cruciale informatie als je niet ook ‘Springvloed’ hebt gelezen. De verhaallijn van studente Olivia Rönning en oud-rechercheur Tom Stilton en hun relatie tot elkaar wordt verder uitgediept. Hoewel ‘De derde stem’ een flinke sprong in de tijd maakt vind ik dat niet storend. Je gaat moeiteloos weer op in het verhaal. Waar het debuut vooral de geschiedenis ontvouwt van wat er is gebeurd met de echte ouders van Olivia, is het in dit vervolg Tom Stilton die meer centraal staat. Tegelijk met Olivia ontdek je dat de stille, in zichzelf gekeerde rechercheur hele gegronde redenen heeft zoveel mogelijk afstand te bewaren, waarom hij zich heeft teruggetrokken als rechercheur en hoe het komt dat hij lange tijd onvindbaar was. Hoewel veel van de vragen die ik had na het lezen van ‘Springvloed’ in ‘De derde stem’ uitgebreid beantwoord worden, blijven er nog genoeg over om verlangend uit te kijken naar het derde deel!

Het schrijvers-echtpaar Börjlind heeft met ‘De derde stem’ een thriller van groot formaat afgeleverd. De verhaallijn is te complex om in deze recensie uit de doeken te doen -dus daar begin ik niet aan- maar door de boeiende manier van schrijven laat dit boek zich lezen alsof je een spannende film aan het kijken bent. Op zoek naar spanning word je in ‘De derde stem’ op je wenken bediend. Het verhaal ontvouwt zich in volle vaart, verliest werkelijk nergens ook maar een fractie van de opgebouwde spanning en na het omslaan van de laatste bladzijde kun je alleen maar hopen dat het volgende deel niet al te lang op zich zal laten wachten!


Hierbij bedank ik Uitgeverij A. W. Bruna voor het toegestuurde recensie-exemplaar.