vrijdag 13 september 2013

Femmie van Santen - Lege handen ***

Een jonge vrouw rooft een pasgeboren baby uit een Limburgs ziekenhuis. Drie jaar later is het misdrijf nog steeds niet opgelost. Er zit een rechercheur op de zaak, maar het onderzoek staat op een laag pitje. Het gezin waarin het meisje geboren is, lijkt weer op te krabbelen, maar in werkelijkheid weten ze zich geen raad met het verlies. Cas, de vader, stort zich op zijn werk en de moeder Valerie begint haar eigen, krankzinnige zoektocht naar het meisje.





Het zal je maar gebeuren; je pasgeboren dochtertje wordt ontvoerd vanuit de kraamkamer en is sindsdien spoorloos verdwenen. Drie jaar later lijkt het ogenschijnlijk goed te gaan met Valerie. Maar in tegenstelling tot de politie, en zelfs haar man Cas, kan zij zich niet neerleggen bij het schrijnende verlies. Ze weet zeker dat haar kindje nog leeft, en ze zal niet rusten voor ze haar heeft gevonden!

Lege handen is een mooi en helder verhaal en de huiselijke taferelen doen tot de verbeelding spreken. Maar een echte thriller vind ik het niet. De loop van het verhaal wordt al snel weggegeven, en ook de identiteit van de dader laat niet lang op zich wachten. Storend is dit niet echt; de boeiende manier van schrijven van van Santen maakt veel goed. Valerie wordt goed beschreven, haar emoties en vastberadenheid zijn erg herkenbaar, vooral voor lezeressen met kinderen. Ook een zekere mate van spanning is aanwezig: in schuingedrukte gedeeltes komt een andere vrouwelijke hoofdpersoon aan het woord. Door de ik-vorm waarin dit geschreven is, krijg je als lezer een kijkje in de gedachten van deze persoon.

 Hoewel een thriller-achtige spanning dus achterwege blijft, en de ontknoping niet echt onverwacht is, is dit boek het zeker wel waard om te lezen. Het boeiende verhaal is op een heel beeldende manier geschreven, en het onthutsende gevoel bekruipt je dat dit een ieder van ons kan overkomen.

Dit boek las ik voor Vrouwenthrillers.nl.
Recensie Lege handen

maandag 2 september 2013

Nathalie Pagie - De toneelclub ***

Na een traumatische relatie verhuist Elin naar een andere stad om een nieuw leven op te bouwen. Dat lukt aardig; ze vindt een leuke baan en pakt ook haar liefde voor toneel weer op door zich aan te sluiten bij een toneelgezelschap. Langzaam krijgt Elin weer grip op haar leven. Maar dan loopt ze een oude bekende tegen het lijf en dat roept nare gebeurtenissen uit het verleden naar boven. Gebeurtenissen die ze het liefst wil vergeten. Elin ziet zich genoodzaakt een drastisch besluit te nemen; als ze niet weer het slachtoffer wil worden zal ze af moeten rekenen met de demonen uit haar verleden.


Nathalie Pagie, woonachtig in Breda, (1974) is tekstschrijver en communicatieadviseur. ‘De toneelclub’ is haar debuut, waarmee zij haar grenzen verlegt naar het auteurschap. Momenteel werkt Pagie aan haar tweede boek.

De proloog vormt een krachtige binnenkomer wat er voor zorgt dat ‘De toneelclub’ veelbelovend van start gaat. Maar toch weet de auteur de spanning die zij opbouwt niet geheel vast te houden. En dat is jammer want de ingrediënten voor een goede thriller zijn volop aanwezig. Bovendien nodigt haar onderhoudende manier van schrijven zeker uit tot lezen. Ook de personages worden goed uitgewerkt; het kost de lezer totaal geen moeite om zich in te kunnen leven. De omschrijving van het gevoel van wanhoop wat  Elin overvalt als zij zich geconfronteerd ziet met haar vroegere plaaggeest, getuigt van een sterk inlevingsvermogen. Dat zorgt voor herkenning bij de lezer; hebben we niet allemaal ooit in ons leven te maken gehad met een persoon die ons zo in een hoek wist te drijven? De manier waarop Elin omgaat met deze gevoelens, haar drastische aanpak en de heftige gevolgen daarvan, worden treffend weergegeven.

Kortom: ‘De toneelclub’ is een prettig leesbare thriller, maar had hoger gescoord wanneer Nathalie Pagie de beloofde spanning beter had weten waar te maken. 
Ik ben erg benieuwd of Pagie dit in haar tweede thriller recht weet te trekken, voor mij zou dat een extra ster in mijn beoordeling betekenen.

Hierbij wil ik Uitgeverij Boekerij hartelijk danken voor het toesturen van een recensie-exemplaar van "De toneelclub'. 

vrijdag 30 augustus 2013

Jason Mott - De Teruggekeerden ****

Op een zonnige dag in augustus 1966 wordt het tot dan toe gelukkige leventje van het echtpaar Lucille en Harold Hardgrave gruwelijk verstoord; hun achtjarige zoon Jacob verdrinkt in een rivier. Tijdens de grootse zoektocht naar hun zoon is het Harold die de jongen uiteindelijk vindt. De daaropvolgende jaren staan in het teken van diepe rouw. Maar vijftig jaar later staat Jacob ineens voor de deur. Blakend van gezondheid en nog steeds acht jaar oud. En niet alleen Jacob is teruggekeerd, overal in de wereld duiken Teruggekeerden op. Steeds meer mensen voelen zich bedreigd. Wat is er gebeurd, hoe is dit mogelijk? Al snel ontstaat er een enorme chaos en de daaropvolgende gebeurtenissen lijken onvermijdelijk te zijn.

De belofte van spanning en mysterie, die spreekt uit de tekst op de achterflap van dit originele debuut van Jason Mott, wordt mijns inziens behoorlijk waargemaakt. De onderhoudende manier van schrijven zorgt ervoor dat je meteen in het verhaal wordt gezogen. De auteur brengt op gevoelige wijze de vreugde over het weerzien met dierbaren in beeld, maar ook de twijfels en angsten van de personages in ‘De Teruggekeerden’ worden treffend uit de doeken gedaan.

Mott weet met zijn intrigerende boek diverse vragen op te roepen, vragen waar we niet zomaar een antwoord op hebben. Want wat zou jij doen als er ineens een overleden dierbare bij je op de stoep zou staan? In ‘De Teruggekeerden’ zijn de meningen verdeeld en al gauw ontstaat er achterdocht en tegenstand. Maar diegenen wier dierbaren zijn teruggekeerd, klampen zich wanhopig vast aan hun geloof  en hun vertrouwen. Ook Lucille en Harold staan hierin tegenover elkaar. Op aangrijpende wijze laat de auteur zien hoe Lucille onmiddellijk overtuigd is van de hand van God. Zij zorgt voor Jacob zoals ze altijd heeft gedaan, daarbij haar ogen sluitend voor de aanwijzingen dat er iets niet klopt. Harold daarentegen is niet overtuigd van het feit dat deze Jacob werkelijk zijn zoon is, en sluit zich in eerste instantie voor de jongen af. Mott brengt dit geheel zo goed onder woorden dat je jezelf als lezer regelmatig de vraag stelt: hoe zou ik hiermee omgaan als het mij zou overkomen?

Mij overviel een gevoel van spijt toen ik het boek uit had. Het had mij stevig in zijn greep en ik had graag nog wat langer willen doorlezen over Harold, Lucille en Jacob. Hoewel je aan het eind niet alle ontwikkelingen beantwoord ziet, draagt dat voor mij juist bij aan de magie van het verhaal. ‘De Teruggekeerden’ is een echte pageturner, die je verbaast, ontroert, beangstigt en verrast. Jason Mott heeft met dit ontroerende debuut diepe indruk op mij gemaakt.

Hierbij wil ik Harlequin Holland hartelijk danken voor het toesturen van een recensie-exemplaar van 'De Teruggekeerden'.

dinsdag 4 juni 2013

Nynke Laanstra - De losbandige vrouw ***

Wat doe je als je vrouw zich tegoed heeft gedaan aan losbandige seks? Dan neem je wraak! Wat doe je als je oog in oog komt te staan met degene die je jeugd tot een hel maakte? Dan neem je wraak! Maar wat doe je als je ontdekt dat je echtgenoot is getransformeerd in een wraakzuchtige man die alles heeft geënsceneerd? 

Mijn idee dat 'De losbandige vrouw' zou lijken op de 50-tinten-trilogie was gelukkig totaal ongegrond. Nynke Laanstra heeft een knap verhaal weten te creëren rondom een heftig trauma uit het verleden. De geestelijke en lichamelijke vernederingen die hoofdpersoon Fien heeft moeten doorstaan in haar jeugd lopen als een rode draad door het verhaal. Al achttien jaar getrouwd met Wim en moeder van twee puberdochters, raakt Fien de grip kwijt op haar gevoelens. Het trauma heeft een enorme impact op haar leven en in een impulsieve bui stort zij zich in een buitenechtelijke relatie met collega Lars. Al gauw toont Lars zijn overheersende karakter en haalt Fien over tot SM-handelingen. Eerst nog met een liefdevolle ondertoon, maar al snel worden de handelingen grof en sadistisch. Met de grootst mogelijke moeite weet Fien te ontsnappen aan deze gewelddadige relatie en probeert wanhopig haar huwelijk met Wim te redden.


De problemen tussen Fien en haar man Wim zijn vanuit beide personen geschreven en dat maakt dat je je bijzonder goed kunt kunt verplaatsen in het echtpaar.Hoewel de sexuele relatie met Lars op een vrij grove manier wordt weer gegeven, is daardoor wel meteen zijn duistere kracht onmiskenbaar aanwezig. Fien en Wim doen hun best om hun huwelijk te lijmen, maar uiteindelijk is dat maar schijn. Tenminste, voor Wim; hij zint op wraak en doet dat op een wel heel boosaardige wijze. 

Persoonlijk vind ik wel dat er wat teveel nadruk ligt op de sex. Daardoor komt de onderliggende boodschap soms wat in de verdrukking. Zelf ben ik een voorstander van de 'less is more'-theorie. Dan komt het juist krachtiger over door wat er niet verteld wordt. Bovendien heeft een goed verhaal dit helemaal niet nodig. En dat is dit zeker! Nynke Laanstra weet een treffend beeld te schetsen van wat machtsmisbruik teweeg kan brengen. De onzekerheden van de hoofdpersonen worden mooi uitgewerkt, en als lezer leef je met ze mee.  

De schrijfstijl en het taalgebruik daarentegen mogen best wat worden opgepoetst. Dat komt het geheel alleen maar ten goede. Sommige gedeeltes komen wat zinsopbouw betreft verwarrend over. Maar al met al ben ik aangenaam verrast door 'De losbandige vrouw'. Laanstra heeft mijn vooroordeel volledig weg weten te poetsen. Ik ben benieuwd hoe het tweede deel van deze geloof-hoop en liefde-trilogie zal zijn.


vrijdag 24 mei 2013

Rosamund Lupton - Zusje ****

Wanneer Beatrice een telefoontje krijgt van haar moeder dat haar zusje Tess wordt vermist, vliegt ze onmiddellijk naar Londen. Dan wordt haar zusje dood gevonden in een openbaar toiletgebouw in Hyde Park. Tijd om te rouwen is er niet; de politie doet het af als zelfmoord maar Beatrice weet zeker dat haar zus dat nooit zou doen. Groot is haar vertwijfeling als blijkt dat zij de enige is die er zo over denkt. Haar moeder, haar verloofde Todd, de politie, niemand gelooft haar. Tess leed tenslotte aan een depressie na het verlies van haar baby. Maar Beatrice geeft niet op en gaat op onderzoek uit. Langzaam raakt ze verstrikt in een angstaanjagend complot. En hoe meer duistere zaken ze ontdekt, des te meer beseft ze dat ook zij groot gevaar loopt.


Met 'Zusje' heeft Rosamund Lupton een spannend debuut neergezet. Vooral het feit dat het is geschreven als een soort lange brief van Beatrice naar haar zusje Tess, is een slimme zet. Het geeft het verhaal veel meer diepgang en intimiteit, bovendien komen hierdoor de twijfels en onzekerheden die Beatrice overvallen heel knap naar voren. De verschillende karakters worden door Lupton goed uitgewerkt en door het mooie taalgebruik leest het vlot weg.

Beatrice probeert te ontdekken of er zich in de afgelopen periode iets heeft voorgedaan in het leven van Tess, waardoor zij het slachtoffer werd van deze nietsontziende moordenaar. Ze trekt in het huisje van haar zus, spreekt met vrienden en collega's van Tess en beseft dat ze haar toch niet zo goed kende als ze zelf dacht. De confrontatie die ze hierdoor aangaat met haar eigen geweten is heel goed uitgewerkt, gaandeweg begint Beatrice haar zus steeds beter te begrijpen. Maar hoe dichter ze hierdoor bij de waarheid komt, hoe meer ze beseft dat ook zij een doelwit is geworden.

Rosamund Lupton weet de spanning goed op te voeren, er is geen moment dat de aandacht verslapt. Sterker nog; het wordt steeds lastiger om het boek weg te leggen. Hoewel al vrij snel duidelijk wordt wat er gebeurd is, blijft de vaart in het verhaal onverminderd doorgaan. 'Zusje' zit qua opbouw heel stevig in elkaar, en wanneer de ontknoping nadert denk je eindelijk te weten hoe het zit. Maar dan komt de auteur met een heel verrassende wending. Een echte pageturner!

zaterdag 18 mei 2013

Marijke Verhoeven - Onder invloed **

Het zal je maar gebeuren; de ene dag ben je nog gelukkig getrouwd en de volgende dag neemt je echtgenoot de benen. En dat niet alleen. Hij laat je achter met enorme schulden en haalt alle rekeningen leeg! Deze nachtmerrie wordt waarheid voor Emma en haar twee kinderen. Ze staat voor de onmogelijke taak de schulden af te betalen en ook nog haar gezin te onderhouden.

Lees hier de gehele recensie....

maandag 13 mei 2013

Iny Lorentz - De wandelhoer *****


Konstanz, het jaar 1414. De beeldschone Marie Schärer leidt een onbezorgd leven, tot  haar vader besluit haar uit te huwelijken aan Magister Ruppertus Splendidas. Maar nog voordat het huwelijk kan worden voltrokken wordt Marie het slachtoffer van de hebzucht van haar aanstaande echtgenoot. Hij beschuldigt Marie van ontucht en ze wordt gemarteld en verbannen uit de stad. Splendidas weet de hand te leggen op het vermogen van vader Schärer en geeft opdracht om de man om te brengen. Marie slaat op de vlucht, maar dreigt te bezwijken aan haar verwondingen. Net op tijd wordt zij gevonden door Hiltrud, een vrouw van lichte zeden, die al rondreizend haar geld verdient. Als Marie genezen is blijft haar niets anders over dan zich aan te sluiten bij Hiltrud. Om te overleven is zij genoodzaakt haar lichaam te verkopen. Het enige wat haar op de been houdt, is haar diepgewortelde verlangen naar wraak op degene die haar alles afnam wat haar lief was.


Soms kom je een boek tegen waarbij je al tijdens het eerste hoofdstuk verkocht bent. ‘De wandelhoer’ van Iny Lorentz is zo’n boek, het is de 5 sterren meer dan waard! Tragedie, liefde, verdriet en wraak; allen doen van zich spreken in deze prachtige roman. Het verhaal begint meteen krachtig en door de meeslepende schrijfstijl is het alsof je het ook daadwerkelijk meebeleeft. De auteur weet de sfeer van vervlogen tijden zo goed te verwoorden dat je het bijna voor je ziet. De tradities, normen en waarden van vroeger tijden, het getuigt van een enorme inleving in de geschiedenis.

De belevenissen van Marie Schärer nemen je mee terug in de tijd en laten je kennis maken met de soms meedogenloze gebruiken en opvattingen van toen. Haar boosheid, haar verdriet en de onmacht die zij voelt grijpen je bij de keel. Al lezende groeit echter ook je sympathie en bewondering voor deze jonge vrouw die, overtuigd van het onrecht dat haar is aangedaan, vastbesloten de strijd aangaat. Het lukt Marie haar eigenwaarde te behouden en op weloverwogen wijze leeft zij toe naar het moment waarop zij eindelijk wraak kan nemen.

Iny Lorentz heeft met ‘De wandelhoer’ een adembenemend mooie geschiedenis neergezet, een ontroerend verhaal wat je meeneemt op een reis door de tijd en je alles om je heen laat vergeten. Als het einde van het boek nadert ga je steeds langzamer lezen; je wilt bijna niet dat het uit is. Ik ben dan ook blij verrast te horen dat ‘De wandelhoer’ binnenkort een vervolg gaat krijgen.

Hierbij wil ik Xander Uitgevers heel erg bedanken dat ik dit prachtige boek heb mogen lezen.

Sofie Sarenbrant - In jouw plaats ****

Zestien jaar geleden werd Agnes, toen 36 weken zwanger, ontvoerd en opgesloten in een donkere kelder. Na de geboorte van haar zoon werd deze ruw van haar weg genomen. Inmiddels woont Agnes met haar man en dochter in een andere plaats. Hoewel haar ontvoerder zijn straf uitzit, is van haar zoon nooit enig spoor teruggevonden. De onzekerheid over het lot van haar kind is slopend, maar ze moet door voor haar gezin. Dan gaat haar impulsieve dochter op onderzoek uit, niet beseffend hoe dicht ze zich daardoor bij het vuur begeeft.

zondag 5 mei 2013

Peter James - Perfectie ****

Naomi en John Klaesson verliezen hun 4-jarig zoontje door een genetische aandoening. Hun immense verdriet wordt nog eens versterkt door het feit dat zij beiden drager blijken te zijn van het veroorzakende gen. De kans dat een volgend kind de ziekte ook zal hebben is heel groot, maar hun verlangen naar een kind is dat ook. Als ze in contact komen met Leo Dettore, een succesvol maar omstreden geneticus, lijkt hun droom toch waarheid te worden. De arts heeft een methode ontwikkeld waarmee hij het gen kan uitschakelen. Dolgelukkig gaan ze met Dettore in zee, letterlijk: de kliniek blijkt een omgebouwd cruiseschip varend in internationale wateren ver weg van welke wetgeving dan ook. Dit had een teken aan de wand moeten zijn, maar het stel kan hun geluk niet op, zeker als Naomi na de behandeling inderdaad zwanger blijkt te zijn. Maar al snel kleurt hun roze wolk steeds donkerder.

Lees hier de gehele recensie....

zaterdag 4 mei 2013

Melissa Skaye - Virtuele tango ****

Wanneer drie jonge vrouwen het slachtoffer worden van een meedogenloze moordenaar, staat politie Hoorn al snel voor een raadsel. De werkwijze van de man is steeds hetzelfde: hij legt contact met zijn slachtoffers via een advertentie op internet. En dat lijkt gelijk ook de enige aanwijzing te zijn. Als de vermoorde meisjes worden gevonden, blijkt pas hoe gruwelijk hun laatste uren moeten zijn geweest.






Lees hier de gehele recensie...