Astrid Harrewijn - Drie vrienden, een huis (en een klusjesman) ***

Sommige dingen doe je gewoon niet als je halverwege de dertig bent. Zoals je veilige vaste baan, je huis in Limburg en het vooruitzicht van een bruiloft inruilen voor een tijdelijke baan bij het Van Gogh Museum in Amsterdam. Noor doet het wél, tot verdriet van haar ouders en haar vriend. Ze betrekt samen met haar jongere zusje Kiki en studievriend Joost een verwaarloosd pandje aan de Herengracht. Kiki is bewust single, het zwarte schaap van de familie en ziet de wereld als haar speeltuin. Ze werkt voor Jeff Koons en brengt zijn spraakmakende tentoonstelling naar het Stedelijk. Joost, een vriendelijke maar ietwat stoffige vrijgezel, werkt als adviseur bij het Rijksmuseum.

Noor, Kiki en Joost delen lief, leed en de voordeur met elkaar en kennen maar één harde regel: thuis wordt er niet gesproken over het werk op het Museumplein. Terwijl het huis een verbouwing ondergaat ontdekt Noor zichzelf, de waarde van vriendschap, en een groot schandaal in de kunstwereld. Kortom: ze ontdekt het leven.

Astrid Harrewijn heeft al heel wat boeken op haar naam staan. Zo schreef ze onder andere Miss Communicatie, Miss Match en Miss Verstand, een drieluik over de drie hartsvriendinnen Didi, Lein en Iris.
In februari 2016 verscheen haar nieuwste boek Drie vrienden, een huis (en een klusjesman).
Aangezien ik nog niet eerder een boek van Harrewijn heb gelezen, was ik blij dat ik de kans kreeg om dat nu te doen.

Het repertoire van deze sympathieke auteur uit Den Haag valt onder de noemer 'chicklit'. Ik ben nooit echt een voorstander geweest van deze term, dus houd ik het liever bij 'feel-good roman'. Ik moet bekennen dat ik daar best even behoefte aan had na het lezen van diverse thrillers. En Harrewijn stelt mij niet teleur. Het verhaal begint meteen, dat leest prettig, en voor ik het weet ben ik door het eerste hoofdstuk heen. Dat smaakt naar meer. Harrewijn schrijft vlot en met een flinke dosis humor, maar weet tegelijk ook de nodige spanning in het verhaal te leggen. Haar personages daarentegen hadden best wat meer uitgediept kunnen worden. Noor krijgt flink wat voor haar kiezen in Drie vrienden, een huis (en een klusjesman), toch lijkt de wijze waarop zij dat incasseert een beetje kort door de bocht. Hoewel je haar ongerustheid goed kunt aanvoelen, komt het feit dat dat even later al weer gladgestreken lijkt te zijn een beetje vreemd over. Een reden daarvoor kan zijn dat er iets teveel gebeurtenissen de revue passeren. Iets minder 'leed' en iets geloofwaardiger qua verwerking zou dan een mooie balans vormen.

Dat Harrewijn een herkenbare manier van vertellen heeft, is wel duidelijk. Inleven in het verhaal en de personages kost je echt geen moeite, sterker nog; ik betrapte me erop dat ik bij sommige personages toch wel gelijk een duidelijke weerzin voelde. Dat toont wat mij betreft een behoorlijk goed inlevingsvermogen van de auteur, petje af. Al met al heb ik genoten van Drie vrienden, een huis (en een klusjesman), ik kijk uit naar het volgende boek van Astrid Harrewijn!

Sue Klebold - Het besef van een moeder *****

Op 20 april 1999 doodden Eric Harris en Dylan Klebold 12 leerlingen en een docent op Columbine High School in de VS en verwondden ze 24 anderen, voor ze zelfmoord pleegden. Sinds die dag heeft Sue Klebold, Dylans moeder, met het onbeschrijflijke verdriet en de schaamte geleefd. Hoe kon haar kind verantwoordelijk zijn voor deze gruweldaden? Hoe kon zij niet door hebben gehad dat er iets mis was? Waren er tekenen die ze heeft gemist? 

Aangrijpend, indrukwekkend, onthutsend, eerlijk, verbijsterend, emotioneel...het verhaal van een moeder.

Het is inmiddels 17 jaar geleden dat de hele wereld opschrok van deze afgrijselijke schietpartij op Columbine High School in Amerika.
Afgrijselijk door de vele doden en gewonden...
Afgrijselijk door de jonge leeftijd van de twee daders....
Afgrijselijk door de buitensporige, kwaadaardige vorm van geweld dat door de jongens werd gebruikt.....
Afgrijselijk ook door de wetenschap dat het ondenkbare blijkbaar toch 'gewoon' mogelijk was....
Afgrijselijk....ook nu nog, nu we weten dat er vele soortgelijke geweldsdelicten volgden...

Ten tijde van dit vreselijke drama was ik dertig en moeder van een vrolijk rondspringend jongetje. Mijn gedachten gingen ogenblikkelijk naar de ouders van deze jonge schutters. Vreemde gedachte misschien, met zoveel slachtoffers. Maar ik vroeg me meteen af hoe je -zeker als moeder- verder gaat na zo'n tragedie, in de wetenschap dat het jouw kind was die daar de aanstichter van was. Want ooit waren deze jonge daders ook vrolijk rondspringende jongetjes...

Sue Klebold, moeder van schutter Dylan Klebold, besloot haar verhaal op te schrijven. In eerste instantie zodat ze haar verstand -en zichzelf- niet zou verliezen, maar uiteindelijk besloot ze om haar verhaal met anderen te delen. Want hoe ga je hier mee om? Hoe voorkom je dat je totaal instort? Hoe ga je verder in de wetenschap dat het jouw kind was?

Klebold vertelt in 'Het besef van een moeder' op open en eerlijke wijze hoe het haar en haar gezin na de vreselijke schietpartij verging. Ze vertelt over haar enorme schuldgevoel, de allesoverheersende afschuw en over haar zoektocht naar antwoord op vele, kwellende vragen: waarom heb ik het niet zien aankomen? Wat heb ik gemist? Wat deed ik fout?
Daarnaast werd zij overspoeld door kwaadaardige reacties van mensen uit hun naaste omgeving, uit heel Amerika, mensen over de hele wereld zelfs. Hoe zeer Klebold dat ook begreep -het tot op zekere hoogte zelfs met hen eens was- toch sloeg het de grond onder haar voeten vandaan.

Sue werd een paria. Ze werd veroordeeld om wat Dylan had aangericht. En zij begreep de aantijgingen. Mensen hadden het nodig om haar te vervloeken en te roepen dat zij het had moeten zien aankomen, dat zij een slechte moeder was. Want als zij wel een goede moeder was geweest, dan had men de mogelijkheid onder ogen moeten zien dat dit henzelf ook had kunnen overkomen. Dat het iedereen had kunnen overkomen! En deze angstaanjagende wetenschap stopt men het liefst heel diep weg...
De onthutsende eenzaamheid en afzondering klinkt door in de woorden van deze moeder. Dat zij daarnaast in staat was begrip te tonen voor de nabestaanden van de slachtoffers, en voor de mensen die haar verguisden, raakt mij diep. Het leed van de nabestaanden, en de angst en pijn die de slachtoffers gevoeld moeten hebben, stelde zij boven haar eigen welzijn. Het werd haar drijfveer.

Tijdens haar wanhopige zoektocht naar antwoorden ontdekt zij vele gebeurtenissen in het leven van haar zoon, heftige gebeurtenissen waar zij niets van wist. Gaandeweg moet zij haar beeld van haar zoon bijstellen, accepteren dat het kennelijk niet zo goed ging met Dylan als zij zelf had gedacht. Na het politie-onderzoek kreeg zij de aantekeningen van Dylan terug, aantekeningen waaruit duidelijk bleek hoezeer hij met zichzelf in de knoop zat, en hoe kwaad en depressief hij was. Het verscheurde Sue dat zij dit niet geweten had. Ze gaf ogenblikkelijk zichzelf de schuld; ze had beter haar best moeten doen vond zij. Ze was er niet voor haar kind geweest toen hij haar het hardst nodig had. De venijnige veroordeling door de buitenwereld versterkte dit schuldgevoel alleen maar.

Met tranen in mijn ogen heb ik 'Het besef van een moeder' gelezen. Op sommige momenten heb ik het boek zelfs even weg moeten leggen omdat bepaalde passages me teveel raakten. Het immense verdriet, de schrijnende wanhoop en het onmetelijke schuldgevoel spatten van de pagina's af. Haar dagboek-aantekeningen raken je diep en blijven in je hoofd rondspoken. Ik heb immens veel bewondering voor deze moeder die ontdekte dat de nachtmerrie waarin zij zich bevond,niet alleen bestond in haar dromen maar dat het de keiharde realiteit was geworden. Ik heb groot respect voor de gedrevenheid waarmee zij dit alles het hoofd bood. Eerst totaal lamgeslagen, daarna vooral ook gefocust op het vinden van antwoorden. Antwoorden voor haarzelf, maar ook zeker antwoorden voor de nabestaanden van de slachtoffers. Slachtoffers die uit het leven werden weggerukt door haar zoon. Haar eigen zoon, die zij liefhad -en nog steeds- en die zij verloor. Waarbij zij zich vertwijfeld afvroeg of zij eigenlijk wel het recht had om om zijn dood te rouwen...

12 juni presenteerde Geertje Paaij 'Het niemandsland van een moeder'

Op zondag 12 juni jongstleden presenteerde auteur Geertje Paaij haar nieuwste boek 'Het niemandsland van een moeder'. Deze heugelijke gebeurtenis vond plaats in De Nieuwe Boekhandel te Amsterdam, en werd muzikaal omlijst door Father and Son, oftewel Leen en Stijn van de Berg.

'Het niemandsland van een moeder' is het derde boek van de auteur, eerder verschenen 'In hemelsnaam' en 'Volg de blauwe lijn'. Deze laatste vormt de voorgeschiedenis van 'Het niemandsland van een moeder'.

Paaij vertelt in haar boeken over haar eigen ervaringen, de laatste twee gaan over de moeizame relatie met haar dochters en de perikelen rondom de hulpverlening. In 'Volg de blauwe lijn' wordt duidelijk dat de oudste dochter lijdt aan Schizofrenie en zich bezig houdt met drugs. Daarnaast heeft de jongste dochter ADHD en worstelt zij met een persoonlijkheidsstoornis. Uiteindelijk loopt een en ander zo uit de hand dat Paaij de hulpverlening inschakelt. Helaas betekent dat niet altijd dat het daarna beter gaat. Sterker nog: op dit moment heeft de auteur weinig tot geen contact met beide dochters.

'Het niemandsland van een moeder' vertelt van de wanhopige worsteling van een moeder om een liefdevolle band te onderhouden met haar dochters. Paaij, zelf werkzaam bij de politie en redactielid van familievereniging Ypsilon, loopt daarbij ook tegen beperkingen aan die zijn opgelegd door de hulpverlening.

Wanneer Geertje Paaij tijdens de presentatie het woord neemt, vertelt zij openhartig over haar jarenlange strijd om haar dochters te helpen. Bij de hulpvereniging staan de patiënten voorop. Uiteraard is dat een goede zaak, maar het kan er ook voor zorgen dat je als ouders zomaar ineens langs de zijlijn komt te staan als het kind aangeeft geen contact te willen. Luisterend naar de schrijnende uiteenzetting kun je niet anders dan concluderen dat het goed zou zijn als een en ander zou veranderen wat betreft het beleid van de hulpverlening. Hiermee is meteen duidelijk wat Paaij drijft om haar boeken te schrijven. Voor haar dochters is het echter juist een reden om het contact te verbreken; zij verwijten hun moeder dat zij over de rug van haar kinderen geld verdient 'alleen maar om leuke dingen te doen'. Dat 'leuke dingen doen' inmiddels een soort overlevingsmechanisme is geworden om overeind te blijven, gaat daarbij volkomen aan hen voorbij.

Het eerste exemplaar van haar nieuwste pennenvrucht geeft Paaij aan Els Sloot, die werkzaam is als familietherapeute. In heldere, duidelijke bewoordingen legt Sloot uit wat haar werk precies inhoudt, en hoe zij ten alle tijden probeert een brug te blijven bouwen tussen ouders en kind. Aangrijpend om te zien is dat zij daarmee een van de aanwezigen een handreiking geeft om het verbroken contact met zijn zoon voorzichtig nieuw leven in te blazen.

Tussendoor zorgt Leen van den Berg en zijn zoon Stijn, samen het duo 'Father and Son' vormend, voor een muzikale omlijsting in de vorm van enkele gevoelige liedjes van onder andere Wim Sonneveld.
Naast het officiële gedeelte is er ook ruimte voor gemoedelijkheid; onder het genot van een hapje en een drankje kunnen de gasten hun net gekochte boek laten signeren door de auteur. Er is daarbij ook ruimte voor het delen van persoonlijke ervaringen, waardoor men al snel met elkaar in gesprek raakt.

Wat ook zeker niet onvermeld mag blijven, is de locatie waar de presentatie werd gehouden: De Nieuwe Boekhandel in Amsterdam. Naast de aanwezigheid van kasten vol met boeken, is het ook nog eens enorm interessant om uitgebreid de opvallende pilaren en balken in de winkel te bekijken. Deze zijn in de loop der tijd namelijk door vele auteurs en andere gasten voorzien van handtekeningen en quotes, echt zo leuk! Eigenaresse Monique Burger (op tv te zien als lid van het boekenpanel van DWDD) wijst me op de handtekening van Geertje Paaij zelf, die de auteur bij het verschijnen van haar eerste boek heeft geplaatst. 

En wat mij betreft hoort zij daar zeker tussen!

Kevin Valgaeren - Seance ****

Londen, 19de eeuw. Dr Francis Whitman, ooit een gevierd chemicus, wordt door een journalist gevraagd om een seance bij te wonen van het lokale fenomeen Elizabeth Archer. Zijn opdracht is om op wetenschappelijke wijze aan te tonen dat dit spirituele medium een oplichtster is. Het feit dat Miss Archer nooit in één ruimte te zien is met de geest die ze oproept en dat ze als twee druppels water op elkaar gelijken, maakt het werk van Dr Whitman aanvankelijk eenvoudig.
Maar niets is wat het lijkt, vooral wanneer er een dodelijk slachtoffer valt…


Kevin Valgaeren (1979) groeide op in Turnhout, waar hij in een ver verleden actief was als theater- en radiomaker. Hij studeerde Nederlandse en Engelse Taal- en Letterkunde aan de KU Leuven en specialiseerde zich in de Westerse Literatuur en de Editiewetenschap.

In 2011 debuteerde hij met De Ziener, deze mix van gothic novel en misdaadverhaal leverde hem meteen de Schaduwprijs op die jaarlijks wordt toegekend aan het beste spannende debuut van de Lage Landen. De Ziener was een schot in de roos en werd driemaal herdrukt. Een jaar later verscheen Bloedlijn, het vervolg op De Ziener. En nu, het voorjaar van 2016, is het de beurt aan zijn derde boek; Seance, wederom een interessante mix tussen het bovennatuurlijke, het waar gebeurde, en het betere detectivewerk.

Persoonlijk ben ik erg geïnteresseerd in het spirituele; ik hoefde dan ook niet lang na te denken toen ik door uitgeverij Lannoo werd gevraagd om mee te doen aan deze blogtour. Mijn verwachtingen waren hoog gespannen en ik werd daarin niet teleurgesteld..

De omslag van Valgaerens nieuwste boek spreekt direct tot de verbeelding. Het mysterieuze beeld van een met keien geplaveide straat, de huizen in mist gehuld, ademt de sfeer van lang vervlogen tijden. De glimmend zilveren letters die samen de titel 'Seance' vormen, passen daar perfect bij.

'Het leven is een reis die aanvangt met een lege koffer. Het gewicht dat we bij het verglijden der jaren met ons meenemen, is dat van onafgeloste schuld...' 

Wat een magnifieke zin om een proloog mee te beginnen, 1-0 voor Kevin Valgaeren!
En wat een sinistere proloog ook; ik zat meteen recht op mijn stoel, popelend om me in het verhaal te storten. Daar ligt ook duidelijk zijn kracht. Valgaeren bezit de gave zijn lezers op subtiele wijze te overmeesteren; voor je het weet is er geen weg meer terug en moet je gewoon doorlezen. Zijn bevlogen manier van vertellen, evenals het veelvuldige gebruik van de meest prachtige volzinnen, doen inderdaad denken aan Carlos Ruiz Zafon. De sfeer die hij weet neer te zetten is even romantisch als angstaanjagend; in mijn ogen een perfecte combinatie om Seance net dat stapje hoger te tillen. Dat is ook de reden dat ik heb besloten in deze recensie niets van het verhaal prijs te geven. Een boek wat zo tot de verbeelding spreekt, moet gewoon met alle zintuigen ervaren worden.

Minder prettig vond ik de soms langdradige uitleg, en Valgaerens bijna krampachtige behoefte om de zinnen allemaal even mooi neer te willen zetten. Hierdoor wordt regelmatig de vaart uit het verhaal gehaald, waardoor de zorgvuldig opgebouwde spanning in Seance door de auteur zelf bijna teniet wordt gedaan. Daarentegen staat het verhaal als een huis, is de spanning bijna tastbaar, de mysterieuze gebeurtenissen haast onverklaarbaar en blijkt Kevin Valgaeren een meesterlijk verteller. Dat maakt voor mij de kanttekeningen toch al gauw minder storend; Seance is een heuse aanrader en krijgt van mij 4 sterren.

Afra Beemsterboer - De muurbloem ****

De 24-jarige Roos heeft het op jonge leeftijd al goed voor elkaar: ze is eigenaar van een lijstenmakerij die gevestigd is in een monumentaal pand. Zo goed had haar moeder Lilian haar zaakjes niet op orde toen zij zo jong was. Wat heeft zich in die tijd voorgedaan en waarom wil Lilian daar niet over praten? Door verbouwplannen van de lijstenmakerij komen moeder en dochter dichter bij elkaar, en bij de waarheid over hun beider levens.

Afra Beemsterboer heeft al vele boeken op haar naam staan. En dat merk je aan haar schrijfstijl; het verhaal loopt soepel, geen losse eindjes en de personages worden goed uitgediept. De Noord-Hollandse auteur wilde altijd al schrijfster worden, maar wist dat ze daar niet meteen haar brood mee kon verdienen. Ze volgde een gedegen opleiding en bleef in haar vrije tijd schrijven. Uiteindelijk was het Uitgeverij Westfriesland die in 1990 haar eerste boek 'Omweg door de zomer' uitbracht. Ook sloot Beemsterboer zich aan bij het Valentijngenootschap. Dit genootschap werkt samen met vele auteurs om familie- en streekromans, maar ook historische romans meer onder de aandacht te brengen van het lezende publiek.

'De muurbloem' is een eigentijdse 'feel good'-roman. Het vertelt het verhaal van Roos Lammers, een schuchtere, jonge vrouw die een goedlopende lijstenmakerij runt. Haar moeder Lilian houdt belangrijke zaken over de afkomst en vader van Roos voor haar dochter verborgen. Roos groeit hierdoor op met een compleet ander beeld van haarzelf en haar familie. Hoewel Lilian vol goede bedoelingen zit, schept zij ongewild steeds meer afstand tussen hen beiden. Maar ze heeft buiten de doortastendheid van Roos gerekend. Wanneer de jonge vrouw haar winkel wil gaan verbouwen, stuit zij op een goed verborgen geheim. Dit is het begin van het instorten van Lilians zorgvuldig opgebouwde kaartenhuis; de gevolgen zijn niet te overzien. Kunnen moeder en dochter elkaar nog terugvinden tussen de scherven van hun beider levens?

De schrijfstijl van Afra Beemsterboer verraste mij; bij een 'feel good'-roman kwam als eerste de vergelijking van de alom bekende Bouquet-reeks bij mij op. Dat dat erg voorbarig was en dat ik daarmee ook nog eens volkomen fout zat werd al snel duidelijk; 'De muurbloem' is een prachtig, meeslepend en bij tijd en wijlen een spannend boek. Er zit een duidelijke, sterke verhaallijn in en de auteur gebruikt duidelijke, eenvoudige zinnen waardoor het verhaal vlot leest. Wat daarbij vooral opvalt is de grote mate van menselijkheid die Beemsterboer haar personages meegeeft. Niet alleen door middel van diverse emoties en gedachten, maar ook door de duidelijke ontwikkeling die sommige van hen doormaken. Dit maakt dat je meteen het verhaal in wordt getrokken en je totaal geen moeite hebt om je in te leven in de personages.

Ik heb 'De muurbloem' met heel veel plezier gelezen, en ik ga zeker meerdere boeken van Afra Beemsterboer op mijn lijstje bijschrijven.

Jenny Downham - Ontrafelen ****

Drie vrouwen, drie geheimen, één adembenemend verhaal

De zeventienjarige Katie is verliefd op iemand van wie ze de identiteit niet kan prijsgeven. Haar moeder Caroline is overspannen en oververmoeid. En dan duikt Katies flamboyante grootmoeder Mary plotseling weer op in hun leven na een jarenlange afwezigheid - met alzheimer in een gevorderd stadium. Mary heeft alleen nog flarden van herinneringen aan een intens verleden vol vreugde en verdriet. Ergens in dat verleden ligt een familiegeheim dat te maken heeft met Katies moeder, en alleen Katie kan Mary helpen om dit op te diepen. Maar kan Mary haar kleindochter misschien ook helpen?

Jenny Downham debuteerde in 2007 met het boek 'Voor ik doodga'. Het werd een wereldwijde bestseller. Alleen al in Nederland werden er meer dan 100.000 exemplaren van verkocht. Inmiddels is 'Voor ik doodga' zelfs verfilmd; met Dakota Fanning in de hoofdrol.

De verwachtingen waren dan ook hoog gespannen toen de aankondiging van 'Ontrafelen' verscheen. Door het daverende succes van haar debuutboek lag de lat voor Downham bijzonder hoog. Maar naar mijn mening heeft de auteur deze verwachting volledig waar gemaakt.

Het verhaal steekt enorm goed in elkaar; de auteur weet haar lezers tot het einde toe te boeien. Nergens laat de auteur ook maar een steekje vallen, het leest daardoor als een trein. De personages in 'Ontrafelen' lijken steeds meer tot leven te komen. Hun emoties, twijfels en onzekerheden geven hen zoveel menselijkheid mee dat het je totaal geen moeite kost om je in hen in te leven.

De zeventienjarige Katie raakt mij enorm; aan de ene kant een weerbarstige puber maar aan de andere kant heel zorgzaam voor haar broertje en grootmoeder. Een grootmoeder die zij tot dan toe nauwelijks gezien heeft. Een grootmoeder die wanhopig vast probeert te houden aan de dierbare herinneringen aan een vreugdevol leven. De trucjes die Katie verzint om Mary te helpen bij het onthouden van haar herinneringen, maar ook de dagelijkse gang van zaken, zijn ontroerend. Ondertussen vecht Katie haar eigen battle; ze zet zich af tegen haar verbitterde moeder die dicht tegen een burn-out aan zit, bovendien raakt de tiener tot over haar oren verliefd op iemand waarvan ze dat nooit verwacht had. Dit brengt een stortvloed aan emoties aan de oppervlakte, emoties waarvan de oorsprong verborgen lijkt te zijn in het verleden. Hoe meer Katie zich verdiept in het verleden van haar grootmoeder, hoe meer zij haar eigen moeder begint te begrijpen.

Jenny Downham heeft met 'Ontrafelen' een prachtig, ontroerend en meeslepend verhaal neergezet, een verhaal wat mij het hele boek door in zijn greep heeft gehouden. Een aanrader dus!

Hanni Mȕnzer - In naam van mijn moeder ***

Tijdens het opruimen van oma Elisabeths huis stuiten Felicity en haar moeder Martha op een dagboek. Stukje bij beetje ontdekken ze het donkerste hoofdstuk uit hun familiegeschiedenis.

Duitsland, 1937. Hitler staat aan de voet van zijn verwoestende succes. De Joodse dokter Gustav en operazangeres Elisabeth proberen met hun twee kinderen naar Londen te vluchten. Maar het plan mislukt en Elisabeth moet uitwijken naar Berlijn, waar ze de invloedrijke SS'er Albrecht Brunnmann ontmoet. Elisabeth staat voor een moeilijke keuze, maar besluit alles op alles te zetten. Hoe ver gaat ze om haar kinderen te redden?

De eerste hoofdstukken, welke zich concentreren op het leven van Elisabeth, vond ik wat stroef verlopen. Er komen heel wat namen en titels voorbij waardoor je gemakkelijk de draad van het verhaal kwijt raakt. Hoewel de tijd waarin dit verhaal zich afspeelt -de opkomst van Hitler- behoorlijk van invloed is op het leven van Elisabeth en haar Joodse echtgenoot Gustav, wordt het geheel naar mijn mening erg afstandelijk neergezet. Dat is jammer, want de gebeurtenissen vormen toch de aanzet tot het verhaal van dochter Deborah.

Zodra Mȕnzer de geschiedenis zich verder uit laat vouwen rondom Deborah, komt de vaart er meteen goed in. De aangrijpende manier waarop de auteur de verwikkelingen uit de doeken doet, maakt dat je aan je stoel gekluisterd blijft. Het volwassen worden van Deborah wordt op mooie wijze beschreven. Het gevoelige meisje groeit op tot een prachtige, jonge vrouw. Aan de ene kant nog wat naïef, aan de andere kant wordt zij zich langzaam bewust van haar kwaliteiten en ook haar uiterlijk. Zij laat zich verleiden door Albrecht Brunnmann, zich absoluut niet bewust van het sluwe karakter van deze man, die ook nog eens haar voormalig stiefvader is. Zij komt terecht in een voor haar totaal onbekende wereld, die zich afspeelt in een van de hoogste kringen rondom Hitler. Wanneer zij daar een leeftijdsgenootje leert kennen, begint Deborah de wereld om haar heen met andere ogen te bekijken. Haar nieuwe vriendin beseft meteen wat voor vlees zij in de kuip heeft, en voorzichtig introduceert zij Deborah in de geheime wereld van de spionage. Maar beide meisjes kunnen niet vermoeden hoe hoog de prijs blijkt te zijn die zij daarvoor moeten betalen..

Het inlevingsvermogen van Hanni Munzer is groot; moeiteloos komen haar personages tot leven en voor je het weet word je totaal door het verhaal gegrepen. Wat ik een minpunt vind van 'In naam van mijn moeder' zijn de kleine gedeeltes in het heden. Het boek begint en eindigt in het heden, maar deze gedeeltes zijn zo kort dat je totaal niet mee kunt voelen met de personages. Naar mijn mening had de auteur er beter aan gedaan deze gedeeltes weg te laten. Het verhaal had daarmee nog krachtiger overgekomen.
Desalniettemin heb ik enorm genoten van het lezen van 'In naam van mijn moeder' en zal het ook zeker aanraden aan anderen.

Celeste Ng - Wat ik nooit eerder heb gezegd *****

Juni, 1977. In het universiteitsstadje Middlewood ontdekt de familie Lee dat hun dochter verdwenen is. Een paar dagen later wordt het lichaam van de zestienjarige Lydia uit het meer gevist. Verteerd door schuldgevoelens slaat haar vader een roekeloze weg in die hem zijn huwelijk kan kosten. Haar moeder Marilyn is gebroken, maar vastbesloten om een dader te vinden - tegen elke prijs. Lydia's broer is er zeker van dat hun getroebleerde buurjongen Jack iets te maken heeft met het drama. Maar het is de jongste in de familie, Hannah, die meer ziet dan iemand zich realiseert en die wel eens de enige zou kunnen zijn die weet wat er echt gebeurd is.

Celeste Ng maakt met haar debuutroman 'Wat ik nooit eerder heb gezegd' werkelijk een verpletterende indruk. Niet in de laatste plaats door de twee zinnetjes op de allereerste bladzijde; 'Lydia is dood. Maar dat weten ze nog niet...' Deze geniale opening pint je ogenblikkelijk vast op je stoel en houd je daar met een ijzingwekkende kracht. De angstaanjagende woorden herbergen een ferme belofte van spanning, mysterie en verbijsterende onthullingen. Grandioos om zo een verhaal in gezogen te worden!

Dat de Amerikaanse auteur daarnaast nog meer kunsten beheerst wordt al snel duidelijk. Haar meeslepende manier van vertellen getuigt van een enorm groot inlevingsgevoel. Dat maakt dat je al snel het idee hebt dat de hoofdpersonen mensen zijn van vlees en bloed, mensen die zomaar tot je kennissenkring zouden kunnen behoren. Hoewel het in 'Wat ik nooit eerder heb gezegd' een familietragedie betreft van een Amerikaans-Chinese familie, kennen wij allemaal wel gezinnen of personen van andere nationaliteiten die met racisme en discriminatie te maken hebben. De schrijnende woorden die Ng gebruikt om deze diepliggende kwestie aan te snijden bezorgt je kippenvel.

De complexe familiebanden vormen de eerste stap naar de tragische gebeurtenissen die dit gezin treffen. Daarnaast zorgen verstikkende geheimen, ondermijnend wantrouwen en diverse emotionele worstelingen ervoor dat de afgrijselijke afloop onomkeerbaar zal blijken te zijn.

'Wat ik nooit eerder heb gezegd' verdient het om met alle zintuigen ervaren te worden, waarbij de geschiedenis bladzijde voor bladzijde onthult wordt en de puzzelstukjes de lezer leiden naar een weergaloze ontknoping. Echt een aanrader!

Sandrone Dazieri - Dood de vader *****

In de buitenwijken van Rome verdwijnt een kind en wordt zijn moeder dood gevonden. Colomba, een vastberaden, atletische, knappe, maar getraumatiseerde politieagente, staat onder grote druk de ontvoering op te lossen. Colomba wordt bijgestaan door Dante, hoogbegaafd en briljant en een expert in het peilen en doorgronden van menselijk gedrag. Dante gaat af op zijn intuïtie en denkt te weten wie de dader is. Maar kan Colomba daarop vertrouwen? En durft Dante de confrontatie met zijn eigen verleden aan te gaan en zijn ergste nachtmerrie onder ogen te komen? De zaak blijkt ingewikkelder dan gedacht. Het gaat niet om een enkele crimineel, maar de misdaad is verweven met een organisatie die zich bezighoudt met het manipuleren van menselijk gedrag. Is Dante wel wie hij denkt te zijn?

Toen ik door Xander Uitgevers gevraagd werd 'Dood de vader' van Sandrone Dazieri te recenseren, hoefde ik daar niet lang over na te denken. De tekst op de achterflap sprak mij meteen aan, ook het feit dat de schrijver Italiaans was intrigeerde mij. En mijn intuïtie bleek juist: deze grandioze thriller is het lezen dubbel en dwars waard; de flinke hoeveelheid pagina's staan garant voor heel wat uurtjes spanning!

Wanneer Dante en Colomba elkaar voor het eerst ontmoeten zijn zij niet bepaald van elkaar gecharmeerd. De getraumatiseerde Dante houdt zichzelf staande door volkomen geïsoleerd te leven, alles onder controle te houden en altijd en overal orde en netheid te bewaren. De chaotische Colomba gooit zijn strak geregisseerde leven volkomen overhoop met als gevolg dat Dante de grip op zijn leven kwijt begint te raken. Maar wanneer de gebeurtenissen elkaar in moordend tempo opvolgen, en het langzaam duidelijk wordt dat zelfs de autoriteiten hen laten vallen, is hun enige houvast het groeiende respect voor elkaar. Of het vertrouwen wat daar uit voortvloeit groot genoeg is zal de tijd uitwijzen. Maar tijd is nu juist het probleem....

Sandrone Dazieri heeft met 'Dood de vader' een krachtige thriller neergezet. Een dikke pil boordevol zinderende spanning, razendsnelle actie en de meest ingenieuze complottheorieën. De schrijfwijze van deze Italiaanse thrillerauteur is meeslepend en scherp. Net wanneer je denkt te weten hoe de vork in de steel zit komt Dazieri met een twist op de proppen waardoor je het spoor weer totaal kwijt bent. De auteur geeft zijn personages zo goed weer dat ik de twee hoofdpersonen meteen in mijn hart sloot, verbijsterd raakte door al wat Colomba heeft moeten doorstaan in haar leven en gruwelde bij het lezen van de ontberingen die Dante maakten tot de man die hij nu is.

Na het dichtslaan van 'Dood de vader' kun je alleen maar hopen op meer thrillers met dit weergaloze duo in de hoofdrol. Zeker een aanrader!

De winnaar van 'Enkele reis' van Marelle Boersma issss......

We hebben een winnaar!!!!

De winnaar van een gesigneerd exemplaar van 'Enkele reis' van Marelle Boersma is geworden:

Wilma van de Wiel-de Ruiter

Beste Wilma, van harte gefeliciteerd!!

Het prachtige boek komt zo snel mogelijk naar je toe!!